دیوان مثنوی ولی اله بایبوردی

بی کران نعمت به من بخشیده ای ای مهربان


مهربانی از پدر مادر تویی دل سوزتر
من چگونه می توانم از تو باشم دورتر

روزها بگذشت تا بشکفت روزی غنچه ای
غنچه بشکفته بین دارد زبان خفته ای

بی کران نعمت به من بخشیده ای ای مهربان
داده ای صد ناز نعمت در وجودم جان جان

جسم و روحم را به حد اعتدالش او رساند
بعد از این من را به سوی حجت اش تکلیف داد


[ بازدید : 9 ]

[ چهارشنبه 23 اسفند 1396 ] [ 9:04 ] [ ولی اله بایبوردی ]

[ ]

ارسال نظر

نام شما :
آدرس وب سایت :
پست الکترونیک :
پیام شما :
کد امنیتی :