دیوان مثنوی ولی اله بایبوردی

مرا دستبرد زمانه اسیر


اسیری چنین گفت بر مادری
که ای مام دانستمت نادری

تو عمر گرانمایه دادی به من
وجودت گرانمایه چون گل چمن

ولی جای افسوس تدبیر من
مرا در ربود و به هر حیله فن

گرفتار سلول نمود اشک ریز
نویسم برایت دو خط نکته ریز

تو پرسیدی از من چطوری عزیز
نویسم برایت دو چشم اشک ریز

که ای مام زندانی ام زندگی
به پیشانی چهره ام بندگی

زده بر نگاه دلم ضرب شست
ببینی به ظاهر گذشت عمر شصت

فشارش به پیشانی ام زد که کیست
چو حال دلم دید پژمرده زیست

زبان لال و مغز گنگ دانی چرا
چه حالی چه نالی بنالم خدا

مرا دستبرد زمانه اسیر
به یک لقمه نانی گرفتار پیر

چو سیلی خور باد گشتم به یاد
چنین آمد از گفته گشتیم شاد

زمانه به آهستگی گفت مرا
اسیر زمان گشتی اینک تو را

به جایی برم روز و شب صد دعا
بخوانی که ای داد رس ربنا

مرا از چه زندگی وا رهان
رهانی مرا ای خدای جهان

جهان در نگاهم که زندان جان
به زندان جان وا رهان ای نهان


[ بازدید : 8 ]

[ چهارشنبه 23 اسفند 1396 ] [ 9:08 ] [ ولی اله بایبوردی ]

[ ]

ارسال نظر

نام شما :
آدرس وب سایت :
پست الکترونیک :
پیام شما :
کد امنیتی :